Pamietam, jak wprowadzalam sie do mojej pierwszej kawalerki. Mialam 28 metrow, jedno okno od polnocy i zaluzje, ktore dawaly wiecej cienia niz swiatla. Wieczorami wlaczalam glowna lampa i caly urok tego malego gniazdka gdzies uciekal. Oswietlenie nastrojowe to nie jest fanaberia. To narzedzie, ktore zmienia postrzeganie przestrzeni. Zamiast jednego zrodla swiatla, ktore razi w oczy, potrzebujesz kilku warstw. Swiatlo gorne, boczne i punktowe. W malym metrazu kazdy centymetr ma znaczenie.

Zaczynalam od najprostszego rozwiazania. Kupilam tasme LED z cieplym, zoltym swiatlem o barwie 2700 Kelvinow. Przykleilam ja pod blatem kuchennym, w szafce nad zlewozmywakiem i za telewizorem. Efekt byl natychmiastowy. Nie musialam wiercic dziur w scianach, a wieczorem moglam calkowicie zgasic glowna lampe. Oswietlenie nastrojowe dzialalo jak drugi, bardziej subtelny plaszczyzna. Wlaczalam te tasme, gdy ogladalam filmy. Kolory na ekranie nabieraly glabii, a pokoj przestawal byc tylko kawalerka, stawal sie kinem domowym.

Problem pojawil sie, gdy zaczely przychodzic goscie na noc. Wersalka, ktora mialam, byla wygodna, ale jej tapicerka welurowa w kolorze butelkowej zieleni wymagala odpowiedniego swiatla. Gorne oswietlenie z halogenow odbijalo sie w jej fakturze, tworzac dziwne cienie. Wtedy odkrylam lampe podlogowa z regulacja kata. Postawilam ja w rogu, za kanapa z funkcja spania. Wlaczalam ja tylko wieczorami. Swiatlo padao na welur lagodnie, podkreslajac jego strukture, a jednoczesnie nie racilo w oczy osobom lezacym. To byl przeom.

Kolejna rzecza, ktora chcialam rozwiazac, byl brak miejsca na posciel. Lozko z pojemnikiem na posciel okazalo sie zbawieniem, ale jego solidna konstrukcja z stelazem listwowym i materacem piankowym o grubosci 16 cm sprawila, ze lozko bylo wysokie. Zwykle lampki nocne nie dawaly rady. Kupilam wiec dwa kinkiety scienne z ruchomym ramieniem. Zamontowalam je na wysokosci 120 cm nad podloga. Swiatlo skierowalam w dol, na stoliki nocne. Oswietlenie nastrojowe nabralo nowego wymiaru. Czulam sie jak w hotelu.

Z czasem odkrylam, ze mechanizm DL w mojej sofie pozwala na latwe rozlozenie, ale wymaga przestrzeni. Gdy na dzien rozkladalam lozko, cale pomieszczenie zmienialo charakter. Wtedy swiatlo musialo grac pierwsze skrzypce. Zainstalowalem lampy sufitowe na szynie, ktore mozna przesuwac. Jedna wiazke skierowalam na blaty, druga na kanape. Wieczorem przekrecam je o 45 stopni w bok. Swiatlo odbija sie od sciany, tworzac lagodna, rozproszona aure. Nie ma mowy o razeniu w oczy. To czysta przyjemnosc.

Nie zapominajmy o swietle naturalnym. W malym mieszkaniu kazdy promien jest na wage zlota. Zamiast ciezkich firan, wybralam rolety rzymskie z jasnego lnu. Przepuszczaja swiatlo, ale nie odslaniaja calego pokoju. Gdy zapada zmrok, wlaczam oswietlenie nastrojowe w formie pojedynczej swiecy LED na parapecie. To dodaje ciepla i intymnosci. Swiatlo z zewnatrz, nawet z latarni, moze byc irytujace. Zaslaniam rolety calkowicie, a wtedy moje wlasne swiatlo staje sie jedynym wlascicielem przestrzeni.

Kiedy mam ochote na zmiane, przestawiam meble. Wersalka przesuwa sie pod okno, lozko z pojemnikiem na posciel do przeciwleglej sciany. Oswietlenie nastrojowe tez wedruje. Tasme LED przenosze na nowy blat, kinkiet przesuwam na sciane nad lozko. To zadziwiajace, jak kilka zrodel swiatla moze zdefiniowac na nowo cala przestrzen. Nie potrzebuje duzego budzetu. Czasem wystarczy zmiana zarowek z zimnych na cieplejsze. Efekt jest piorunujacy.

. Nie bal sie mieszac barw. W kuchni swiatlo chlodniejsze, w salonie cieplejsze. Oswietlenie nastrojowe to zabawa kontrastami. Gdy wlaczam lampke z abazurem z mosiadzu, jej swiatlo pada na tapicerke welurowa sofy, tworzac cudowne refleksy. Czuje, ze to nie tylko mieszkanie, ale moja prywatna oaza. I to w 28 metrach, gdzie kazdy centymetr jest zaplanowany.